eeg badanie eeg
EEG

Elektroencefalografia (EEG) − nieinwazyjna metoda diagnostyczna służąca do badania bioelektrycznej czynności mózgu za pomocą elektroencefalografu. Badanie polega na odpowiednim rozmieszczeniu na powierzchni skóry czaszki elektrod, które rejestrują zmiany potencjału elektrycznego na powierzchni skóry, pochodzące od aktywności neuronów kory mózgowej i po odpowiednim ich wzmocnieniu tworzą z nich zapis - elektroencefalogram

   
 
Historia badań EEG

Istotny wkład w odkrycie elektrycznej natury mózgu wniósł angielski lekarz i naukowiec Richard Caton żyjący w latach 1842-1926. Przedstawił w roku 1875 opis eksperymentów na mózgach psów i małp, którym umieszczał elektrodę na powierzchni czaszki. Zainstalowany do elektrody galwanometr zarejestrował potencjały elektryczne wywołane aktywnością neuronów kory mózgowej. Caton jednoznacznie udowodnił różnice potencjału wzrastające w czasie snu i przed śmiercią, coraz słabsze po śmierci, aż do zaniku. Dzięki swoim odkryciom naukowiec ten przyczynił się do odkrycia fal alfa w mózgu człowieka, kontynuowane później przez niemieckiego neurologa Hansa Bergera, uważanego za twórcę elektroencelofalografu.

W roku 1924 Berger dokonał pierwszego zapisu EEG u człowieka i wprowadził stosowaną do dzisiaj nomenklaturę w nazewnictwie. Opisał też rodzaje fal i rytmy obecne w prawidłowo funkcjonującym mózgu. Jego wyniki zostały potwierdzone i uznane przez innych naukowców dopiero w latach późniejszych i w roku 1937 został poproszony o przedstawienie swych prac na forum międzynarodowym. . Następnie Berger publikował wiele prac, w których przedstawił różne zapisy elektroencefalograficzne człowieka, zarówno w stanach fizjologicznych, jak i patologicznych.

Prace Bergera były kontynuowane przez wielu elektrofizjologów na całym świecie, należy tu wymienić nazwiska takie jak: Lord Adrian, Grey Walter, Gibbs, Lennox, Jasper. Obecnie EEG jest jedną z najbardziej podstawowych metod diagnostycznych w przypadku badania chorób neurologicznych, a w szczególności padaczki, co więcej jest też doskonałym narzędziem badawczym.

Fale beta (β) mają częstotliwość od 13 do około 30 Hz, mają amplitudę poniżej 30 µV. Obrazują one zaangażowanie kory mózgowej w aktywność poznawczą. Fale beta o małej amplitudzie występują podczas koncentracji uwagi. Dodatkowo, mogą być wywołane przez różne patologie oraz substancje chemiczne takie jak benzodiazepiny.
Fale delta (δ) mają częstotliwość do 4 Hz. Obserwowane są głównie w 3. i 4. stadium snu (stadium NREM).
Fale theta (θ) mają częstotliwość od 4 do 8 Hz.
Fale alfa (α) mają częstotliwość od 8 do 13 Hz.
 
 

MENU